ما دل مادرو می شکنیم و اون می گذره. ما نامهربونی میکنیم و اون می گذره. ما نافرانی می کنیم و اون باز هم مثل همیشه میگذره. به همین سادگی از تموم اشتباهاتمون صرف نظر می کنه اما آیا واقعا ما می تونیم مثل اون باشیم؟

هرگز ... برای همینه که میگن بهشت زیر پای مادران است چون اونا اینقدر مهربونو باگذشتن که کسی نمی تونه مثل اونا باشه.

من که از مادرم دورم اما از راه دور با شنیدن صدای قشنگش بهش تبریک گفتم و خوشحالم از اینکه مادری دارم که عاشقانه دوستم دارد و دوست و یاورم است.

مادر خوبمُ نازنین مهربونم روز قشنگت مبارک

یک روز دیگر هم رسید، روزی با همان مشکلات و موانعی که همیشه سر راه ما آدم ها قرار دارد.

سازنده بعضی از این مشکلات خودمان هستیم و سازنده بعضی دیگر افرادی که در نزدیکی مان زندگی می کنند و چون مسئولیت اداره شهر را به عهده دارند احساس می کنند درد مردم را می فهمند.

دانستن اینکه مردم چه مشکلاتی دارند مستلزم این است که در کنارشان زندگی کنند، آنها از درد افرادی که هر روز بیشتر از روزهای قبل شرمنده همسر و فرزندانشان می شوند بی خبرند پس چطور از همدردی می گویند؟

آنها می دانند که روزانه هزاران نفر سر گرسنه بر بالین می گذارند اما بی تفاوت می گذرند و فقط به این فکر می کنند که چطور بنزین را سهمیه بندی کنند. چطور کنکور را بدون آزمون برگزار کنند. چطور حقوق کارگران و کارمندان را افزایش دهند و به طبع آن تورم چندین برابر به وجود آورند.

آنها می دانند که رانندگان از همان روزی که بنزین سهمیه بندی شد کرایه ها را به دو برابر افزایش دادند و در برابر اعتراض مردم گفتند از این پس همین است دوست ندارید سوار نشوید.

واقعا چه کسی را باید مقصر دانست ؟ به کجا می رویم ؟ کشوری که خود صادر کننده نفت است سهمیه بندی آن هم بدین شکل چرا؟

مردم خود می دانند که در اکثر کشورها نرخ بنزین چند برابر ایران است اما این را هم می دانند که درآمد آنها نیز چندین برابر است و از طرف دیگر دارای منابع عظیم نفت هم نیستند.

تنها بحث بنزین نیست که این روزها نقل محافل شده است. کودکان خیابانی که با شروع تابستان فعالیت خود را آغاز کرده اند، دستفروش ها و دوره گردها، متکدیان و افرادی که از راههای دردناکی روزگار می گذرانند، به اینها چه کسی رسیدگی می کند؟ چرا وقتی که عده زیادی از کودکان فرصت تحصیل و بازی ندارند ما به این فکر می کنیم که بنزین روزی چند لیتر؟